Manual Klassiek reeks: Na die geliefde land (Afrikaans Edition)

Free download. Book file PDF easily for everyone and every device. You can download and read online Klassiek reeks: Na die geliefde land (Afrikaans Edition) file PDF Book only if you are registered here. And also you can download or read online all Book PDF file that related with Klassiek reeks: Na die geliefde land (Afrikaans Edition) book. Happy reading Klassiek reeks: Na die geliefde land (Afrikaans Edition) Bookeveryone. Download file Free Book PDF Klassiek reeks: Na die geliefde land (Afrikaans Edition) at Complete PDF Library. This Book have some digital formats such us :paperbook, ebook, kindle, epub, fb2 and another formats. Here is The CompletePDF Book Library. It's free to register here to get Book file PDF Klassiek reeks: Na die geliefde land (Afrikaans Edition) Pocket Guide.

Naar de webwinkel voor:. Welke versie van de Nintendo Wii U is het meest geschikt voor mij? Welke versie van de Nintendo 3DS is het meest geschikt voor mij? Welke versie van de Nintendo Wii is het meest geschikt voor mij? Welke versie van de Nintendo DS is het meest geschikt voor mij? Zo synchroniseer je de Wii U Pro Controller. Zo synchroniseer je de Remote Plus met de Wii U. Zo synchroniseer je het Balance Board met de Wii U. Zo synchroniseer je de afstandsbediening met de Wii. Zo synchroniseer je het Balance Board met de Wii. Veelgestelde Vragen Op deze pagina staan alle veelgestelde vragen.

Eerst staan de algemene vragen beschreven over de garantie, betaling en verzending. Daarna de vragen voor de specifieke websites. Producten nog op voorraad? Product niet op voorraad? Wanneer betalen? Same day? Next day? Wanneer producten in huis? Niet thuis? Tegoed of geld voor inruil? Wanneer uitbetalen? Kleiner bedrag op mijn rekening? De productspecifieke vragen Wii U Producten Zie meer opties.

Wat krijg ik bij een Wii U spelcomputer? Staat producten? Wii spellen op de Wii U? Hoe zit het met het interne geheugen van de Wii U? De tweede set was erg sterk, met prachtige nummers als 'Dead Horse' een break-up song en 'Blood from a Stone' beide afkomstig van het nieuwe album 'Holding Patterns'. Muziek op maandagavond is een uitstekend idee als het gebracht wordt doo prima muzikanten als Amanda Rheaume, Anna Ruddick en Anders Drerup. Jammer dat Rheaume niet op de vertelstoel zat, maar toch een prachtig concert.

Het jonge Nederlandstalige talent bracht muzikaal een sprankelend theaterconcert, maar mag in de opbouw en verbindingen nog meer eenheid hebben. Nu werden de verbindingen tussen de liedjes gelegd door een strandwandeling in ruig weer, maar soms werd dit ook los gelaten of was het verhaal niet logisch, zoals midden op het strand, een beetje aangeschoten in aanwakkerende storm, denken aan je rijschoolhouder. Ook het intermezzo van een plaatselijk talent, in dit geval Kristel, had beter gekaderd kunnen worden, door haar bijvoorbeeld te laten optreden in een strandtent.

Terug naar de muziek. Roos Blufpand heeft haar album 'Hoe Dan' uitgebracht vol met mooie bewogen liedjes. Het werk van dit album stond centraal. De zangeres begon, alleen achter de piano, mooi en intiem, voor haar band haar op het podium kwam bijstaan. Prachtige nummers kamen langs zoals 'Bloemen voor Later' en het mooie 'Geweten' onderbroken door de strandverhalen en gedichten. Eerste hoogtepuntje was 'Laat 't Los'. Net als het thema van de voorstelling golfde de band ook in een golfbeweging door het concert, Van klein en intiem, maar groots en meeslepend.

Soms erg intens een andere keer luchtig. In de eerste liedjes moest de stem van Blufpand nog even op de juiste plek vallen, maar erg snel bewees de geboren Edense dat ze op dit terrein met de besten meekan. Ze evenaarde niet alleen de zang op haar album, maar overtrof het omdat het veel meer emotie bevatte en sprankelender was. Liedjes schrijven kan Blufpand. Prachtig was hoe haar uitstekende band voor 'Dagenlang' zich opstelde voor op het podium, even af te rekenen had met een niet meewerkende gitaar, maar daarna prachtig akoestisch het nummer zong.

Zo was er veel te genieten. Boodschap die Blufpand haar publiek meegaf was wees lief voor elkaar. Dat benadrukte ze met het afsluitende 'Alleen maar Liefde'. Na een staande ovatie kwam ze aanvankelijk alleen terug voor als toegift 'Afscheid' en toonde ze met haar band, akoestisch tussen het publiek nog zo'n prachtige interpretatie van liefde met het zwoele 'Heet'. Ook voor WinterWelvaart staat nog een optreden van de band op de planning. Dat optreden kan niet worden losgezien van het optreden in Simplon.

Voor WinterWelvaart staat er iets bijzonders op de rol en dat werd in het Groninger Poppodium met veel succes op het podium uitgeprobeerd. Voor het zover was speelde Stems een aantal 'traditionele' liedjes. Het concert begon met 'Constellations' gevolgd door 'Constellations 2'. Prachtige instrumentale filmische muziek, waarbij je op het ene moment luistert naar een rock concert en het volgende naar een klassiek werk.

Van heftig en intens naar verstilt en delicaat. Stems heeft dat allemaal te bieden, waarbij drummer Asher Leverton het middelpunt is, waar rondom celliste Christine Avis en gitarist John Dorr hun magie kunnen weven. Beide vergen het uiterste van hun instrument op de normale manier, maar ook op tal van andere manieren. De grenzen worden opgezocht, wat wel blijkt uit de strijkstok van Avis waarvan de snaren na het eerste nummer al flink zijn gehalveerd. Stems brengt muziek die bij een film past en vaak daar ook op gebasseerd is. Het zijn verhaaltjes in muziek waarbij je van de ene stemming naar de andere stemming wordt meegenomen.

Vaak subtiel, soms abrupt. In Treu to the Moon'bijvoorbeeld begint het nummer heftig, maar al snel zit je in de maneschijn. John Dorr is een nuchtere Engelse cerenomiemeester die zonder poespas de nummers aankondigd en dat met summiere informatie doet. Een prachtige aanvulling op het geluid van de band en aanvankelijk nog wat aarzelend, maar allengs beter en beter vullen de strijkers de band aan tot een prachtig resultaat. Het gezelschap speelt ook nog 'Anahata'. Opnieuw zeer veelbelovend. Stems op zich is al een intrigerende band, maar met de toeving van deze strijkerssectie wordt het wel heel erg mooi.

In VanSlag zoals de fraaie kerk in Borger tegenwoordig door het leven gaat is een podium met allure ontstaan. Een bluesster als Ana Popovic misstaat daarin zeker niet. Even later klonk het bedek je oren, het gaat luid worden. Dat was vooral in het begin jammer, want daardoor viel de zang van Popovic aanvankelijk weg in vooral het drumgeweld.

De technische ploeg van VanSlag slaagde er echter in dit te herstelen na enkele liedjes. Een mooi set volgde dat mooi golfde. Af en toe vloog Popovic er met de hooggehakte hiel stevig in en op andere momenten zoals de cover van Robert Palmers 'Every Kinda Peoples' was het veel gevoeliger. Op het podium de bijna perfect Nederlands sprekende en extravagant geklede frontvrouw Popovic die haar band ook voortdurend in de schijnwerpers zette en naast veel spelen ook vaak goede verhalen vertelde.

Daarnaast fungeerde Jonker als spreekstalmeester. Een prachtige show, waarbij Popovic haar reputatie waarmaakte. De kerk in Borger daverde op zijn grondvesten. Deze Amerikaanse brengt haar liedjes vol compassie en rust en staat juist voor het oprecht verbinden via haar muziek. Prachtige liedjes waarin ze soms grote onderwerpen bij de kop pakte die intiem en persoonlijk werden gebracht. De menselijke maat voorop. Een lied over dat je moeite moet stoppen in zaken voor je resultaat kunt verwachten.

Mooi bedaard en gevoelig gebracht. Huff heeft een prachtige stem die deze rust uitstraalt en daarmee de sfeer van het concert bepaald. Ze introduceert haar liedjes met persoonlijke verhalen die af en toe wat puntiger mogen, hoewel haar vertelstijl ook erg bij haar past. Als begeleider had Jenai Huff haar gitaarleraar meegenomen.

De meeste gitaristen zetten het geluid op nagenoeg maximaal, maar Naha draaide zijn knop precies de andere kant op en zetten zijn electrische gitaar zo zacht mogelijk, Hierdoor kwamen alle subtiliteiten en details voor het voetlicht. Niet alleen in de begeleiding van Huff, maar ook in de twee stukken die Naha zelf speelde. Een genot. Dat telde ook voor het werk van Huff met als hoogtepunt voor de pauze het fenomenale 'Where Did It Go'. Na de pauze werd het aanvankelijk erg intens en indringend. Huff opende met 'Open Open Window' over het omgaan met mensen die autistisch of een andere aandoening hebben.

Dat liet ze volgen door even indringende liedjes als 'Come Home' over het najagen en niet verliezen van je dromen, 'Seconds and Inches' over de kwetsbaarheid van het leven en tenslotte 'Time Stood Still'. Grote onderwerpen klein gebracht. Daarmee werd het persoonlijk.

Shop by category

De afsluiting even later was al even prachtig. Die kwam met 'now is the Time' een lied over verlies en loslaten aan de hand van de verkoop van de woning van haar overleden ouders en de klassieke Marvin Gay hit 'What's Going On'. Een concert als een knuffel en een boodschap gebracht op de juiste manier.

Wie wil dat men naar je luistert moet niet schreeuwen, maar fluisteren. Een middag om in te lijsten. Immers collega finalisten en Canadezen The Young Novelists moesten ook een Europese toer afzeggen, vanwege veel lucratievere gigs in de Verenigde Staten. Volgend jaar komt het Canadese duo in ieder geval terug voor een groot festival in Denemarken en voor concert- en festivalorganisatoren is het toch wel zaak nu er op in te springen, want The Small Glories zijn me toch een portie goed met hun krachtige folk en fijne verhalen.

Op het podium van VanSlag in Borger werd dat met een prachtig optreden onderstreept. Powerfolk zo omschrijft het duo uit Winnipeg zichzelf en dat is accuraat. Met 'Had I Paid' niet alleen de opener van hun laatste album 'Wondrous Traveler' maar ook van dit optreden toonden beide aan dat hun krachtige stemmen, robuust spel en grote podiumpersoonlikheden toch in staat zijn tot in de haarvaten van de emotie door te dringen.

Elk lied zijn eigen verhaal en vooral 'Treu Story', waarbij beide een waar verhaal uit hun leven onthullen. Zowel Luft als Edwards zijn naast begenadigde artiesten ook schitterende verhalenvertellers en dat is echt een toegevoegde waarde. Na de pauze opende het duo met ' Stars', een nummer van Greg MacPherson en dat was het begin van nog veel meer moois. Ieder liedje weer een proeve van bekwaamheid van die mooie zang, individueel, maar vooral ook samen. Het gitaarspel van Edwards en het spel van Luft op gitaar en vooral banjo.

Wat vooral overtuigt is de levenslust, het plezier en de oprechtheid die van het podium afstroomt het publiek in. Volgend jaar maar weer.

innocence Manual

Op grote hoogte tracteerden zij hun publiek op een intens concert dat passend begon met 'Head Above' een stevig nummer met lekkere galm. De dromerige gitaarmuziek van Palace van het album had op het podium een iets stevigere gitaarsound. En ook het wat oudere nummer 'Tomahawk' kon bekoren. Het intense spel en zang van Leo Wyndham met ondersteuning van zijn medebandleden Rupert Turner, Will Dorey en Matt Hodges die er voor zorgden dat hun frontman alle ruimte kreeg.

Wyndham bleek ook als spreekstalmeester meer dan adequaat. De opstelling van de setlist bleek logisch. Van het vlotte 'Break the Silence' werd het tempo terug gebracht via het prachtige 'Holy Shite' en 'Veins' om daarna met 'So Long' weer steviger en rockender te worden. De Britten uit Londen bleken uitstekend op elkaar ingespeeld en probeerden het publiek ook bij het optreden te betrekken en dat slaagde. De singel 'It's Over' was ook echt zo'n hoogtepunt.

Een prachtig nummer met impact. De meelezers met de setlist zagen dat op dat moment toch een probleem dreigde te ontstaan. De liedjes waren bijna op, maar het concert nog geen uur bezig. Ook de band constateerde dit en bleek voldoende flexibel om het mooie ingetogen 'Family' van het nieuwe album, een nummer dat echt wel gewoon de setlist had mogen staan in te lassen en ook 'Black Heath'. Bij het inzetten van dat nummer knalde de microfoon en was het stil. Gelukkig bleek de rest van de installatie nog wel te functioneren en dus daalde de band van het podium af op de glazen dansvloer en zong zonder versterking dit lied, daarmee een intieme sfeer scheppende.

Terwijl de band zong zorgde de technische afdeling voor een bliksemsnelle reparatie en kon het afsluitende 'Bitter' alsnog met microfoon ten gehore worden gebracht. Het zal niemand verbazen als Palace straks opduikt op de grote festivals. Als het dan net zo goed en intiem wordt als daar op 50 meter boven Groningen, dan staat hier een wereldband in wording. Gelukkig wist de jonge Friezin uit Oosterwolde de zaak voller en voller te zingen met haar jazzy aanpak van verschillende populaire nummers, jazz standards en als hoogtepunt een eigen nummer.

Marisa Cortes Moreno toonde aan dat ze muzikaal al het nodige te bieden heeft, maar zodra ze gaat vertrouwen op eigen kunnen, er nog zoveel meer in het vat zit. Moreno gaf een fijne eigen invulling aan dit nummer en verraste met een mooie rap die ze handenklappend ondersteunde. Eenzelfde aanpak had ze in petto voor 'Adicted to You' voor Advice terwijl de zaak inmiddels aardig vol liep.

Een mooie uitvoering met vooral die prachtige zang. Moreno heeft met haar zang goud in handen. Nu concentreert ze zich nog vooral op het mooi zingen, maar zodra ze de emoties, de intensiteit er in toelaat en durft in het diepe te stappen er opvertrouwende dat ze kan vliegen op haar stembanden wordt dit nog veel mooier. Hoeveel dit talent wel niet in huis heeft bleek wel in haar enige zelfgeschreven nummer 'Little Bird'.

Een nummer waarin ze ook risico nam, bijvoorbeeld door op haar keyboard te experimenteren in de opening en dat duidelijk extra betekenis vor haar heeft. Een 'growing up' song die alleen maar aangeeft dat ook als songwriter hier nog veel te verwachten is. Marisa Cortes Moreno is een naam om in de gaten te houden.

Beliebte Kategorien

Ze heeft grote mogelijkheden, zodra ze er zelf van overtuigd is dat ze dit kan, kunnen we als zangeres en songwriter prachtige dingen verwachten. Dit was slechts een heerlijke voorgerecht voor al het moois wat nog komen gaat. Tijdens het laatste nummer stroomde Gerry Weber leeg met mensen op zoek naar andere concerten en bleef hetzelfde gezelschap achter als waarmee het concert begon. Het was in het kader van de Walk-in Concerts fijn toeven in Ziengs in Groningen waar het personeel attent rondging met koffie en schoenen en de mannen van Shirtless overtuigden met hun muziek.

De band die al sinds aan de weg timmert werkte hard om alles op tijd klaar te krijgen. De Shirtlessmobiel werd zelfs illegaal geparkeerd met alarmlampen knipperende om het wachtende publiek maar niet teleur te stellen. Met 'Harry Rag' een oorspronkelijk nummer van The Kinks werd gelijk eerbetoon gebracht aan de oude helden wiens invloed goed hoorbaar is in de eigen muziek van de band. Het prettige 'Razorblade' was zo'n leuk eigen nummer, maar in deze eerste twee nummers kon de band nog wel wat pit gebruiken.

Dit kwam er met de wisseling van de akoestische voor de electrische gitaar voor 'David'. Iets wat de band goed deed en meer punch in de liedjes bracht. Erg mooi was bijvoorbeeld 'Broken Man'. Een nummer met een fraaie melodie. De erg aansprekende singel 'Queasy' ontbrak zelfs op de setlist van dit eerste optreden.

In de opzet van de Walking Concerts speel je een half uur en na een pauze van een half uur volgt er weer een concert. Je kunt dus rekenen op een nieuw publiek en moet eigenlijk je beste liedjes in dat half uur samenpakken en drie keer spelen. Dat op de nieuwe, zelfs tijdens het concert niet genoemde album, prachtige liedjes staan werd bewezen met het afsluitende 'How I've Tried'. Een lekker vlotte afsluiting en een prachtig lied.

Een fijne retro sound die toch verrassend nieuw en fris aandoet. Goed geluisterd naar de helden van toen, maar daar op een uitstekende manier zelf mee aan de slag gegaan. In hun koffers een keur aan instrumenten en een behoorlijk assortiment aan eigen en andermans liedjes. Direct maar een puntje van kritiek, De eigen liedjes kwamen er te bekaaid af.

Dat is bijzonder jammer, want met name drummer Martin Fitzgibbon heef een aantal prachtige liedjes geschreven en ook Mark Cole de zanger is een prima songsmith. Dat terzijde. Rick Edwards laat het zingen over aan zijn slide gitaar. Een stevig begin van de eerste set, waar met de Jane Sibery cover 'The Valley', schitterend gezongen door Fleetwoodeen eerste gevoelige hoogtepunt werd bereikt en direct daarna in de Tom Waits song 'Hold On' het publiek als koor werd ingezet. Prima bewerkingen vooral ook van het swingende '13 Questions' van Chuck Berry. Ee mooie uitvoering kreeg ook 'The Weight'van The Band, maar aangezien dat lied al zovaak is gecoverd had daar best een eigen nummer mogen staan op de setlist.

Een mooi afwisselende set en ook de tweede leverde dat. Veel variatie, uitstekende zang en fijne muzikanten waarbij met name Edwards en Fleetwood hoofdrollen vertolkten op hun instrument en. Mooie samenzang in 'On The Road Tonight' en vooral het schitterende 'Lullaby' gezongen door Fleetwood leek nauwelijks nog te overtreffen, tot Fitzgibbon achter zijn drum wegstapte voor het zingen van 'Lakes of Pontchartrain'. Met de hand in de zak zo zingen. Met enorm veel plezier stond de band op het podium. Schitterende band, maar dame en heren Jigantics.

Op de volgende setlist eerst de eigen nummers invullen en dan andermanswerk. Meer dan dat. Alle deelnemende steden had de Amsterdammers verzocht te komen. In Emmen had de, net voor Eurosonic bevestigde formatie, een plek gevonden in De Zwetser. Het was even passen en meten om de zesmans formatie op het kleine podium te krijgen, maar dat was gelukt. Veel mensen hadden met verwachtingen dan ook hun opwachting gemaakt voor het podium en werden niet teleurgesteld. Radio Eliza staat voor pop met een grote rock invloed. Van een gierende gitaar of een gierende stem is het zestal niet vies. Het werd gebracht met veel energie en er werd op het podium gedanst met gevaar voor eigen instrumenten.

Radio Eliza heeft een prima zanger met voor het genre uitstekend geschikte stem. Op het gebied van aankondigingen en het publiek bij het optreden betrekken moeten nog stappen worden gemaakt. Dit bleef wat in puberale fase hangen. Radio Eliza is dat muzikaal ontgroeit en ook op dit onderdeel zou dat moeten. In vlot tempo bewezen de heren fijne gedreven muzikanten te zijn en hun publiek in hun liedjes te kunnen meenemen. Sterke hooks en goed gebruik van electronica.

Een aansprekend nummer met veel variatie in de zang dat welhaast rappende begint. Als definitieve afsluiting was er dan 'Gimme Attention!!! Radio Eliza is al overladen met eerbetonen in hun jonge bestaan. Dat is mooi, maar nu bewijzen dat er een stabiele en op elk onderdeel meer dan voldoende scorende topact in zit. Dat kan alleen Radio Eliza zelf doen. Wat een genot om een zelfbewuste artieste te treffen die dan gewoon even om stilte vraagt. Het optreden van Thomson was ook een voorbeeld hoe de Popronde direct resultaat kan hebben. Direct na afloop stapte Evert Hoven, concertorganisator te Emmen, op de zangeres af en zegde een optreden toe.

Binnenkort kan Emmen dus nogmaals genieten van deze mooie zangeres met zoveel jazz en soul in haar stem. Genieten was het bij de oogspecialist zeker. Marle Thomson brengt prachtige rustige liedjes, waarbij ze zichzelf begeleidt met gitaar en loopstation, waardoor ze de sound van haar album 'The Canopy' zo dicht mogelijk weet te benaderen.

Thomson beschikt over een prachtige stem en een uitstekende podiumpersoonlijkheid die daadwerkelijk passanten van de straat de zaak binnenlokte. De zangeres had een mooie setopbouw waar ze met 'On The Road' toewerkte naar het swingende 'More' en daarna via het hoogtepunt van het optreden 'You and Me' weer een stuk rust en intensiteit terug pakte. Met haar gitaarspel en haar stem weet ze in haar rustige liedjes toch veel pit te verwerken.

Bijvoorbeeld in 'Levitation' ook zo'n erg geslaagd en gelaagd nummer. Na een fijne cover, 'Halo' van Beyonce, sloot Thomson af met 'Time Fold' en als echte afsluiter een zeer veelbelovend nieuw nummer 'Satellites'. Erg mooi en gevoelig gebracht en prachtig gezongen. Een eigenzinnig en zelfbewuste artieste die veel indruk maakte. Het voorbeeld van Evert Hoven zou door meer concertorganisatoren moeten worden gevolgd.

Marle Thomson heeft potentie, of eigenlijk is gewoon al een verdomd goede artieste en dat zomaar bij de opticien in de etalage. Willem Wits combineert cabaret met rock EMMEN — In een volstrekt lege biblotheek zat Willem Wits in kleermaker zit zich voor te bereiden voor zijn optreden voor de Popronde Emmen, ondertussen honderduit vertellende over de via Facebook lopende campagne om hem als Stadsdichter van Amersfoort benoemd te krijgen. Een feit waar Wits wat gemengde gevoelens bij heeft. Een kwestie van vereerd zijn tegenover praktische bezwaren. Eer legde de inmiddels ex-Amersfoorter wel in met zijn optreden in de Bibliotheek.

Wits combineert op prettige wijze cabaret met rock, chaos met sex en zelfpromotie met gevoeligheid dit alles opgevrolijkt met enige absurditeit. Het eerste liedje dat Wits bracht was typerend voor zijn stijl. In het kader van fact checking levert een blik in de vriendenlijst van Wits toch op het oog voldoende leuke meisjes op. Wits toerde met Herman van Veen en dat zijn optredens en ervaringen geweest die hij goed heeft gebruikt. Zijn liedjes hebben dat stukje cabaret in zich, qua teksten en opbouw. Ook in zijn benadering van het publiek is duidelijk de theater ervaring te merken.

De Amsterdammer kan ook heel gevoelig en erg mooi zijn liedjes brengen. Met het voorlezen van een gedicht en later in het optreden een brief, onderschreef Wits de Stadsdichter gedachte en solliciteerde hij ook in Emmen naar deze positie, want waar kan je dat beter doen dan in de bibliotheek. Qua sound is Wits steviger. Hij combineert zijn liedjes met flinke rockinvloeden. Met wijnkist gitaar of electrische bas en een met de voeten bediende drum, weet hij ook hier te verrassen en vermaken. Hoogtepunt in het optreden was na 'Eva' het erg mooie en verstilde 'Witte Dag', Een prachtlied.

Dat gevoelige moment werd weer bruut verbroken door de pornografisch dromen over zijn MILF 'Buurvrouw'. Een jolige en vrolijke afsluiting dat nog wordt gevlgd door 'Drumsolo', Een liedje dat het publiek oproept om Wits te steunen via een like op facebook, het kopen van zijn album of het aannemen van de sticker die hij ronddeelde.

Tijdens het liedje stort de Popronde vlag die met vele kilo's plakband vlak voor het optreden aan de mur is bevestigd ter aarde, een passend slot. Deels was dat te wijten aan eigen handelen, deels aan de omstandigheden. Het om zes uur geplande optreden begon wat later. Een bij voorbaat verloren strijd, ondanks het grote aantal popliefhebbers dat aanwezig was. Dat was jammer, want Karel J. In dit geval vaak vierstemmige zang, een drum en een bas en fijn in het gehoorliggende nummers. Het nummer dat er het meest uitsprong was 'Stukje Mooier', terwijl ook 'Omdat jij er niet bent' beviel.

Een prettig luisterliedje, De stemmen pasten fraai en ook de leadzang was goed en degelijk. Opnames van eerder in de popronde met wel versterking bewijzen dat de Zwolse formatie wel degelijk veel potentie heeft, maar als les van vanavond moet trekken dat optreden in een drukke ruimte zonder versterking geen zin heeft. De enige echte misser deze avond was de cover. Van Doe Maar bracht de band 'Sinds een dag of Twee'. Dat mag onmiddellijk vervangen worden door zo'n leuk eigen liedje, want dit was een niets toevoegende versie.

Jammer dat deze avond er niet uit kwam wat wel degelijk in de band zit. De lekkere vlotte klanken en de mooie vrolijke en luchtige liedjes verdienen een publiek dat naar ze luistert. Naar het schijnt was de nazit waarbij het viertal voor vooral het personeel nog wat speelde meer dan geslaagd. Karel J Schepers heeft vast waardevolle lessen geleerd. De premiere van 'After Glow'. Robb Murphy had ter ere van zijn derde optreden in 't Keerpunt in Spijkerboor speciaal een lied geschreven over het roemruchte podium en het dorp Spijkerboor en stapt daarmee in een goede traditie met liedjes over 't Keerpunt.


  1. Beliebte Kategorien?
  2. NB Publishers | Book Details | Klassiek reeks: Na die geliefde land.
  3. inikaxasaq.tk - Fußballschuhe und Fußballtrikots online!
  4. Get your ticket now for the Developer conference of Tomorrow!.
  5. The Scarlet Dragon (The Kingdom of Wrenly)!
  6. NOOK Books, Afrikaans | Barnes & Noble®?
  7. Never love a stranger;

Robb Murphy begon zijn vierde toer in Nederland op het Drentse land. Aanvankelijk was het te merken dat de band een poos niet had opgetreden, maar zich vooral had geconcentreerd op het schrijven van liedjes. Een aantal van deze liedjes werd ook op het publiek uitgeprobeerd met wisselend succes. Sommige liedjes moeten simpelweg nog groeien op het podium en dat kan alleen in de praktijk. Mooi en subtiel, waarbij in het laatste nummer bijvoorbeeld in echte Murphy stijl hij alleen begon, maar nu met een hinderlijke toevoeging van de drum.

Nog even zo'n nadenk en uitwerkpuntje dat hier even verkeerd uitpakte. Met de afsluiting van de eerste set was duidelijk dat de roest er weer afwas en werd het mooier en mooier. Fijne subtiele nummers met Ierse invloeden, maar ook van pop en folk. Vaak rustig en bij gelegenheid wat steviger. Vooral de liedjes waarin de mandoline te voorschijn kwam, spraken bijzonder aan, zoals 'One More Last High'. Veel liedjes beginnen met Murphy alleen op gitaar, waarna de rest van de band na verloop van tijd invalt. Murphy had een prima en degelijke band bij zich. Zijn setopbouw was logisch en met korte maar accurate verhaaltjes gaf hij de liedjes context.

Rock classics top 100

Ter afsluiting had de man uit Belfast zijn mooiste liedjes bewaard en toverde menige wauw uit de gelagkamer van 't Keerpunt. Voor zijn toegift had Murphy 'Stars'. Een mooi nummer, maar juist als uitsmijter had er wel een nummer met wat meer pit gekozen mogen worden. Het blijft een heerlijke artiest deze Ier met zijn fijne subtiele en intense liedjes.

Het resulteerde in een vlotte opbouw, even op adem komen en spelen. Het begin was dus wat rommelig, omdat leadgitarist annex geluidsman BJ Baartmans af en toe even de knoppen moest regelen en vooral de samenzang nog naar elkaar toe moest groeien. Het maakte dat het door drummer Sjoerd van Bommel gezongen 'The Breeze' en 'Don't Give Up Hope' met de stembanden van Baartmans in de hoofdrol vooral een aanloopje waren. Een prima mix van stijlen met een vleugje gospel, een snufje soul in bijvoorbeeld 'Don't Forget to Leave', een countrynummertje met 'Tulsa Shining'.

Het liet een deel van het publiek wat in verwarring achter, waar de discussie losbarste of dit nou country was of niet? Wat is dat? Na de pauze die kwam met 'Willing' van Little Feat veel eigen werk, maar ook veel andermans werk. Prettig is de variatie die de band weet te bieden, niet alleen in stijlen, maar ook met drie leadzangers in Baartmans, DeVries en Van Bommel met allen een heel eigen stemgeluid.

Aangevuld met multi-instrumentalist Rob Geboers en wellicht de meest swingende bassist van Nederland Gerald van Beuningen, een zeer fijn muzikaal gezelschap dat ook hun liedjes adequaat en met inhoud aankondigde hoewel het ook daar af en toe wat rommelig was en bleef. Het ging verder na de pauze met 'Sweet Joanna's Kiss' met de hoofdrol voor Geboers op accordeon.

Zelfs een kerstliedje kwam langs met 'Snow van de komende kerst CD die de band heeft opgenomen samen met de Amerikaanse Carter Sampson. DeVries kroop in de Sampson rol. In het publiek werd gefluisterd of de band ook iets van Linda Rondstedt speelde, maar dat werden andere helden van de formatie.

The Beatles werden nog even aangeroerd voordat werd afgerond met nog twee nummers van de uitstekende CD van het vijftal 'Pan Alley Fever'. Ondank de aanloop moeilijkheden een fijn en degelijk concert. Op de Brink even verderop stonden Ot en Sien mee te swingen. Swingende show met Holly Golightly GRONINGEN — Het enige minpuntje was dat bij de vorige show de setlist van Holly Golightly was geconfiskeerd door een te enthousiaste fan en de frontvrouw nu afhankelijk was van haar bandleden om haar te vertellen wat het volgende item op het menu was.

Een kleine lastigheidje dat met humor werd opgelost. De Britse artiest speelde met al haar ervaring en haar zeer aansprekende liedjes zich vlot en prima door de set heen, met een sterk en eveneens ervaren band om zich heen. Met 'Crow Jane' werd het begin gemaakt. Een luistertest aldus Golightly die na afloop dan ook informeerde of het publiek het geluid kon goedkeuren. Hierna het mooie 'Where ever You Were'. Mooie liedjes met die typische jaren'60 feel en die stem van Golightly die daar zo goed bijpast.

In het begin vooral ouder werk, zoals prachtige uitvoeringen van 'Slowly but surely' en vooral 'Black Night' en 'Your Love is Mine'. Hoogtepunten in het optreden. Later in het optreden veel werk van het nieuwste album van Holly Golightly 'Slowtown Now! Af en toe swingde het, af en toe was het mooi ingetogen, maar steeds deinden de ritmes het publiek in. Echter lang niet alle nummers vandit nieuwe album kwamen ten berde. Alles werd mooi aan eengepraat door Golightly die nauwelijks inhoudelijk werd, maar meer met het publiek causeerde en ook regelmatig haar bandleden onder vuur nam met de verdwenen setlist als terugkomend onderwerp.

Begin maar, ik ken het lied, daafde ze haar teammates uit. Er had wat meer nieuw werk gespeeld mogen worden, maar ook het oude werk van Holly Golightly is meer dan de moeite waard, bleek ook uit het toegift met onder ook nu nummers uit de oude doos. Dat gaf helemaal niks, want het was een dijk van een optreden in Vera waarop menig bezoeker stond mee te swingen. Op het podium en in de zaal biggelde menige traan zo raakte de muziek van Livebrant vele gevoelige snaren. Terecht, want Livebrant beschikt over een prachtige stem en schitterende liedjes. Voor de pauze was het af en toe een beetje chaotisch, omdat Livebrant uit verschillende stukken van haar repertoire delen pakte.

Ook het tweede lied 'Good Morning, Midnight' stamt uit de literatuur. Naast serieuze momenten was er duidelijk ook het plezier op het podium. Na de pauze begon Livebrant met een fraai Zweeds folksliedje en dat werd gevolgd door drie liefdesgedichten op muziek gezet uit drie verschillende eeuwen. In deze tweede set bleek pas echt hoe diep de emoties van muziek kunnen gaan. Daarna was er plaats voor het opus magnum van Livebrant tot vandaag de dag het schitterende album 'Lighthouse Stories' ook nu gebasseerd op een roman en dat heeft tot geweldige liedjes geleid.

Liedjes die je raken in je hart. De Zweedse is een uniek talent en liet dat merken deze zondagmiddag. Af en toe nog wat van de hak op de tak in haar verhaaltjes, maar schitterende zang en muziek. Af en toe werd daar ook erg mooi of prachtig neergezet op het notitiepapier voor de recensie met daarop 23 songtitels. Naast kwaliteit ook kwantiteit. The Whispering Tree maakten een geweldige indruk bij het intieme optreden dat Eleanor Kleiner en Elie Brangbour gaven.

Veel eigen werk, maar af en toe ook een prima gekozen cover. Met Kleiner achter de piano en Brangbour op gitaar begon het duo met het rustige 'Better Off' en vervolgden met het inderdaad mooie ''Where Have You Gone'. Sterke en gevarieerde eigen liedjes, soms rustig en ingetogen en afgewisseld met meer uptempo liedjes met fraaie teksten.

De eigen liedjes werden even onderbroken met een eerbetoon aan de ouwe, edoch ontsterfelijke, helden als Woody Guthrie met het nog immer actuele 'Deportees', Pete Seeger met 'Waist Deep in the Big Muddy' en even later van Hedy West ' Miles'. Fraai van een eigen interpretatie voorzien. In de meeste gevallen gaf Eleanor Kleiner bij elk liedje een fraaie uitleg of mooi verhaal. Hoe ze bijvoorbeeld in hun woonplats Pete Seeger bijn elke dag zagen lopen, banjo op de rug, ant die woone even verderop of hoe een liedje op de fiets werd geschreven. Dat bleef een aantal liedjes zo voor de switch terug werd gemaakt waarbij dit mooi werd gecontrasteerd door het morbide 'Washed Ashore' en na de switch het vrolijke en luchtige 'Slide'.

Ee prima setopbouw. Met 'Willow' en 'Over the Rainbow' werd afgesloten, maar met een publiek op de banken moest er wel een toegift komen en dat kwam met Leonard Cohen's 'Everybody Knows'. De enige vraag die daarna resteerde was: wanneer komen ze terug? Amanda Pearcy heeft een bewogen leven tot nu gehad en dat hoor je terug in haar liedjes. In Groningen opende ze met 'Ribbons and Bows' een erg intiem nummer dat direct de avond karakteriseerde.

Dat liet ze direct volgen door 'Ode to Billie Joe'. Het ene na het andere nummer kwam voor de pauze van het podium. Iedereen die met zaken als verlies, dood, geliefde in de ellende en afwijzing te maken hebben gehad kan zich identificeren met Pearcy. Helemaal omdat de liedjes van de Texaanse recht uit haar hart komen. In haar stem heeft ze hinten van Janis Joplin, maar heeft toch een geheel eigen prachtig stemgeluid. Een aantal van haar liedjes gaf Pearcy extra betekenis met het verhaal er achter, bijvoorbeeld 'Pawn Shop Gun' over haar dagen in Lower Alabama of 'Pallet on the Floor' als ze terug naar huis gaat na het overlijden van haar broer.

In de verhalen is ze soms nog iets te chaotisch en wil ze wel teveel vertellen. Met gitarist Ruben Klavers heeft Pearcy een gulden greep gedaan. De Nederlandse gitarist heeft veel in het Zuiden van de Verenigde Staten gereisd en zo de nodige 'street credibility' opgedaan om Pearcy met haar Texaanse stijl goed te kunnen begeleiden. Klavers bleek uitmuntend en ving ook Pearcy in haar spel op de gitaar op en vulde haar aan. Er kwam nog een mooie Bruce Springsteen cover langs met 'Tougher than the Rest', het fraaie 'Better on My Own' klonk waarna Pearcy een aantal prachtige liedjes had bewaard tot het einde met 'Birds on a Wire', het absolute hoogtepunt 'Comfort for the Soul of a Man' en tot slot een prachtig nieuw nummer met 'Used to Be' waarna het in kijkje in het leven van Amanda Pearcy werd afgesloten.

Tragisch, droevig, maar ook hoopvol en oh zo mooi. Hollis Brown stond enthousiast en 'eager' op het podium van de plaatselijke kerk omgebouwd tot horeca gelegenheid annex podium. Een plaatselijke vlavlip met biologische yoghurt had de bandleden energie te over gegeven. Met tempo pompte de band de nummers de zaal in te beginnen met het krachtige 'Ride on the Train' en het mooie 'Gypsy Black Cat' kwam de band uit bij het prachtige 'Virginia' en de cover 'She Don't Love Me Anymore' voor met 'Some Day Soon' een broodnodige adempauze werd ingelast.

Hollis Brown is een stevig rockende rootsband met veel bleusinvloeden, her en der valt wat soul te ontwaren of wat folk en swing. Deze avond domineerden de gitaren en drums en vielen bij tijden de basgitaar van Dillon Devito en de toetsen van Adam Bock volledig weg. Dat was jammer. Mike Montalli is een ontwapenende slungelige frontman die met zijn zang af en toe de grenzen opzocht, maar aan de goede kant bleef. In sommige vooral rustigere nummers bewees hij een zanger te zijn die ook prima de emotie in zijn stem kan brengen en dat eigenlijk wel vaker mag doen.

Montalli was ook een fijne frontman met nu en dan fraaie info van het podium en die het publiek bij het optreden wist te betrekken. In Jonathan Bonalli heeft de band een sterke leadgitarist die in nagenoeg elk nummer de kans kreeg met een solo te imponeren. In 'Rain Dance' kwam die kans voor drummer Andrew Zehnal. Fraaie afwsselende nummers met steeds die krachtige sound.

Een sterke fase was er met het prachtige 'Blood from a Stone', een absoluut hoogtepunt, direct gevolgd door het schitterende '3 Shots'. Stevig en bleusy werkte de band naar het einde toe met 'Walk on Water'en het zeer fraaie 'Street Jam'. Met een staande ovatie liet het publiek weten nog niet klaar te zijn met Montalli c. Gelukkig wist de band, ondanks dit stukje disrespect, de toegiften uit het hoofd. Na 'Doghouse Blues', had de band met 'John Wayne' een lied met niet alleen een sterke boodschap, maar ook het abslute hoogtepunt. Met Beck op piano en de zang van Montalli aanvankelijk was het een kippenvel moment zo mooi.

Daarna viel de band in voor nog maals een spetterende finale. De Texaan bewees zijn klasse bovendien als podiumartiest ook nu met ondersteuning van Jones die iets langer nog had te acclimatiseren op het podium, maar al snel ook haar plek vond. Harlan en Jones brengen rustige liedjes met stootkracht. De toon was gezet. Erg fraaie liedjes met invloeden van country, folk en bluegrass. Harlan is een fijne gitarist en zowel individueel als gezamenlijk zijn beide uitstekende zangers. In de meeste nummers is het Harlan die met zijn licht heze stem het voortouw neemt in de zang, maar in 'Long Ride' kon Rachel Jones zich bewijzen en dat deed ze.

Een welgekozen cover kwam langs met 'Slim Talk' van Jeffrey Foucault dat werd gevlgd door het voor Jones geschreven nummer 'Riding with the Wind' voor met 'Rear View' de eerste set werd besloten. Na de pauze het zelfde recept. Fraaie zorgvuldig gecomponeerde liedjes. Elk liedje werd meer dan keurig voorzien van een verhaaltje over de inhoud of hoe een liedje tot stand is gekomen of waarom.

Het gaf de liedjes betekenis en context. Direct na de pauze kwam Harlan met het heel erg mooie 'Watcher' en de sterke protestsong 'Rock 'n Roll' voor hij de gezellige zondagmiddagsfeer bij Peter en Leni in Steendam ondersteunde met mellow liedjes als 'Too Much Going On' en 'Slow Moving Train'. Daarna ging het tempo weer omhoog en kwamen een aantal van de mooiste liedjes van het concert lang. Eerst een prachtige cover 'Don't you Think I Feel it Too' die heerlijk schuurde gezongen door Rachel Jones, daarna het schitterende 'Old Allen Road', het hoogtepunt van het concert en daarna 'In The Dark', de titelsong van het nieuwe album.

Na 'Mozart' en een daverend applaus nog twee toegiften, waarvan een nummer van Diana Jones prachtig was. Matt Harlan en Rachel Jones maakten er een prachtige zondagmiddag van met fascinerend mooie liedjes. Ten onrechte, want wat een geweldig optreden gaf de Brit. Voor de gelegenheid had hij met vaste begeleidster Sarah Smout op cello en nieuwste aanwinst voor de band Katleen Ord op viool voortreffelijke muzikale ondersteuning geregeld. Wat een fijne liedjes heeft Bartley op zijn repertoire staan. In Steendam speelde hij vooral werk horen van zijn laatste album 'Magnificent Creatures', hoewel hij passend opende met 'A Decent' into Madness wat er dan weer net niet op staat.

De opening was ook wat chaotisch. Vergeten setlisten die op een drafje werden nagebracht door gastheer Peter van Zeijl waren hier de oorzaak van, maar toen die op hun plaats lagen en de instrumenten gestemd en de bandleden op het gemak onstond er een prachtige sfeer. Aanvankelijk mooie rustige liedjes, zoals de opening en 'Undone'. De combinatie cello, viool en gitaar werkte prachtig. Met 'Portland' werd het wat krachtiger in de liedjes en 'Of the Girl' was het hoogtepunt voor de pauze waarna de korte eerste set werd afgesloten met het erg mooie 'Tall Wooden Walls' een lekker vlot nummer.

Drie rasmuzikanten en drie prachtige stemmen die elkaar vonden in de fraaie liedjes van Bartley. Dit alles met mooie verhalen van de naamgever van de formatie. Bevoorbeeld over 'Portland' hoe hij na een optreden om drie uur 's nachts op het gelijknamige schiereiland bij de Britse zuidkust was verzeilt geraakt op zoek naar een slaappplaats of na de pauze over 'This Changes Everything' dat ging over zijn dochter. Andere liedjes hadden sterke anekdotes, zoals het anti oorlogslied 'Strange Times' dat hij al de hele toer verkeerd deed en hoe zijn mede bandleden hem dan corrigeerden.

Met succes overigens, want in Steendam ging het foutloos. De afsluiting kwam met het rocknummer van Bartley 'Nightingale', waarna een meer dan geslaagde avond werd afgesloten met het a-capella drie stemmig akoestisch gezongen 'Silence Hotel'. Gren Bartley is een prachtige folk artiest die meer aandacht verdiend. Af en toe geeft James zijn bandleden een avondje vrij en staat hij alleen op het podium met een gitaar, tamboerijn en drum.

Wat hetzelfde blijft is de kracht van zijn liedjes, de intensiteit en vooral die prachtige rauwe soulvolle stem. In Clouso in Meppel was er zo'n avond en dat werd wonderschoon. James opende het optreden met de Cherry Holmes song 'Black and White' dat prima op zijn setlist past, zoals hij even later ook een mooie Jason Isbell cover bracht. Zijn eerste eigen werk was 'Flow'. Veel liedjes van James zijn erg persoonlijk en de verwerking wat hij in zijn leven heeft meegemaakt. Liedjes over zonde en vergeving, over zijn vader in 'The Shadow' en over zijn zus bij wie al op jonge leeftijd kanker werd geconstaterd in 'Midnight Dove'.

Het zijn zeer intense en gevoelige liedjes over worstelen en boven komen en dat je niks in de schoot geworpen krijgt, maar dat alles verdiend moet worden. Prachtige teksten en fijne boodschappen bracht James. Het hoogtepunt zette James in met 'Midnight Dove', ondersteund met het verhaal over dit nummer, zoals de Amerikaan nu steeds de tijd nam om zijn liedjes context te geven. Op verzoek speelde hij hierna voor een vriend in het publiek 'Deliverance' dat hij al meer dan een jaar niet had gespeeld.

Nederlands Afrikaans taalcursus 100 LESSEN

Hij heeft recent het album 'On the Shoulders of Giants' uitgebracht. In amper twee uur opgenomen in de Sun Studio's. Van dat album speelde Shawn James prachtige nummers als 'Snake Eyes' en ter afsluiting van het concert toen hij de akoestische gitaar had omgeruild voor een electrische gitaar 'Belly of the Beast' en 'Delilah'.

Een prachtige aanvulling op zijn gestaag groeiende collectie imponerende album's. In het voorjaar van komt hij terug voor een solotoer. Wie dit optreden heeft gezien kan niet wachten tot het zover is. Wat een heerlijke, pure, rauwe, intense en vooral eerlijke muziek met die geweldige zang. Strak in het pak en met uitstraling stond De Jong voor het eerst in zijn muzikale loopbaan in Clouso. Het zal ook wel niet bij deze keer blijven, want De Jong verkocht zich prima.

De singersongwriter beschikt over een prima zangstem en een gevarieerd repertoire. Rustig en verzorgd begon de Meppelaar met het fraaie 'Summer Came' om dat te vervolgen met het krachtigere en vlottere 'Show the World' om daarna terug te schakelen naar het gevoelige Nederlandse liedje 'Morgen'. Relaxt in het warme thuisbad met veel vrienden en bekenden in het publiek had De Jong veel humor in de show, waarbij hij moet oppassen niet te veel in de ons kent ons te verzeilen.

In Meppel werd dit net vermeden en deed hij ook verwoede pogingen om een groot Amerikaans contigent dat aanwezig was bij de show te betrekken door een deel van zijn verhalen en introducties ook in het Engels te doen en uiteraard is meezingen van alle talen. Een begrijpelijke keuze voor een meezinger, want iedereen kent dat nummer, maar De Jong mag het nog iets meer zijn eigen maken. Het hoogtepunt kwam daarna met het prachtige en zeer gevoelige 'Build our Lives Together' over een relatie die dreigt vast te lopen. Het nieuwe fijne 'Save the Date' paste daar prima achteraan.

Met 'De Buurvrouw' bracht Timo de Jong ook muzikaal een grappige noot in door zijn nudistische buurvrouw uit zijn jeugd weer tot leven te wekken in dit lied. Een mooi eerbetoon aan de dame die de jonge Timo ongewild anatomische les gaf en discussie punt in Meppel over wie dit wel geweest kon zijn. Als heer sprak De Jong hier niet over. Daarna nog een hoogtepunt met het serieuze 'Colour Leafs' voor op vrolijke wijze werd afgesloten met 'Midnight Special' ook bekend van Leadbelly.

Een cover die beter bij hem past dat het Springsteen werk. Een fraai optreden van deze jonge singersongwriter die vooral in eigen werk en met prima gevarieerde zang uitstekend in eigen huis zijn visitekaartje afgaf. Zijn machetknopen zijn vast vaker te bewondere op dit podium in de toekomst. De Texaanse, hoewel afkomstig uit Georgia, schoot naar faam door in de eerste Amerikaanse editie van The Voice te schitteren. Sindsdien heeft ze zich ontwikkeld tot een haast manisch toerende artiesten die vorig jaar in vele landen en staten bijna shows heeft gegeven.

Een schat aan ervaring dus en dat wordt ondersteund door haar vermogen om zelf uitmuntende liedjes te schrijven en andermans werk geheel te Loebeniseren. Het mooie rustige 'Lie' dwong het publiek de oren te spitsen. Direct was iedereen attent en dat gevoelige openingsnummer liet Loebe volgen door het stevigere 'Swallowed by the Sea'. Een nummer over het artiesten bestaan dat ze krachtig inzette en zo liet de Amerikaanse onmidelijk ook een andere kant zien.

Gedurende het hele optreden wist Loebe een mooie variatie te geven. Enige dissonant in het geheel as haar microfoon waar ze tijdens het zingen een klein stukje schuimrubber uit zoog pardoes haar keel in, wat met een hoestbui en een flink glas water verholpen werd. Mooi voor de pauze waren de ode aan haar geboorte staat met het gelijknamige lied 'Georgia' waarin de melancholie en het verlangen voelbaar waren en vooral het schitterende 'Mystery Prize'.

Afsluiten van het eerste gedeelte deed Loebe met 'Come As You Are' van Nirvana, die op geheel eigen wijze werd gebracht. Rebecca Loebe is vooral een verhalen verteller. Een pracht verhaal over een ontmoeting op een vliegtuig, was aan leiding voor 'The Chicago Kid', 'Easy Money' kreeg vooraf een mooie uitleg en zo bleef het publiek geboeid.

Loebe verraste met twee liedjes die pas twee dagen eerder waren geschreven en hun publieksdoop kregen in Steendam, een heuze wereldprimeur met het prachtige 'Kilimanjaro' en het sterke 'Shelter'. Even meezingen of liever meebrullen in de 'Redneckkaraoke Bar' en de Dylancover 'Forever Young' en dan alweer de toegift met het schitterende 'Southern Man' van Neil Young oorsponkelijk, maar in deze versie kan Rebecca Loebe met de oorsponkelijk artiest wedijveren. De artieste kondigde alvast haar nieuwe album aan en verwacht in april terug te komen.

Mis het dan niet. Flinke bak optimisme bij Woof! Integendeel zelfs, maar op elke regel zijn uitzonderingen en in ditgeval is Woof! Ridicule zo'n uitzondering. Vanaf het podium in O'Ceallaigh stroomt het plezier en de positiviteit de zaal in. Een schitterende opening met 'The Streets' waarin zangeres Suzanne Ypma haar ogen groot en naief opzet en beloofd de gebroken harten op straat te lijmen.

Heerlijk onschuldig en met het idee dat elke scherf te repareren is. In een enorm tempo bleef Woof! Ridicule spelen, ondertussen ook nog instrumenten wissels en fiks dansend op het podium. Dit alles ondersteund door een eigen lichtshow. Niet alle onderwerpen waren even vrolijk, bijvoorbeeld de problemen van onze beugeldragende medemens, behandeld in 'Brace', maar altijd brachten ze toch een glimlach teweeg. Na 'Bag Full of Extra's' het eerste rustmomentje met 'We Are Young' waarbij zangeres Suzanne Ypma, die ook bekend is van El Pino and the Volunteers, hoorbaar nog niet op adem weer was, mede door een verkoudheidje, wat weer een zeer charmant effect gaf.

Daarna ging het gas weer in met het ritmische 'Time Sleeps'. Prachtig was 'Chameleon' en het energieke 'Only you'. Leuk intermezzo was het bierinstrument. Met een zevental gevulde bier glazen kon muziek gemaakt worden door in het eerste glas een vinger te steken en dan in een ander glas ook een vinger. Aangezien O'Ceallaigh een Ierse pub is, ging dit met Guinness. Zonde van het kostelijke nat, maar een leuk intermezzo, helemaal omdat iemand uit het publiek werd gevraagd om deze bierxylofoon te bespelen en dit als toevalstreffer een redelijk virtuoos spelende man trof.

Het bleek leuk en boeiend, hoewel af en toe het tempo er nog even mag worden uitgehaald, bijvoorbeeld met een goed verhaal. Nu werd er een set van bijna een uur gespeeld, maar bij een volledig concert is dit tempo voor band en publiek nagenoeg ondoenlijk. Wel is het erg aanstekelijk en fijn te luisteren, maar ook gewoon goed, want naast de prima zangeres en gitariste had Woof!

Ridicule met Eveline Ypma op toetsen en bas en Peter Gereadts op bas en toetsen prima muzikanten. Mooiste nummer van de avond had de band tot het laatst bewaard met 'Run Faster' met een hardlopend begin, even uitpuffen in het midden en dan vol gas naar de finish.

''''N Ander Land (Afrikaans Edition)

Ridicule mag her en der nog wat schaven, maar is super veelbelovend. Hun tweede album schijnt onderweg, na een heel fijn eerste album. Na de intro's kwam 'Cathedral Floods' nog wat ijl en galmerig over, maar 'Still Alive'was krachtig en mooi. Dansbare muziek met veel electronica invloed.

Sterkpunt is zangeres Aafke Kloppenburg. Expressief en met een fraaie stem betrekt ze haar publiek bij de show. Hierbij is de ondersteuning van Felix Postma die haar met zijn drumspel ondersteund. De overige klanken komen uit laptops en andere technische doosjes. De hoofdmoot was gelukkig toch de goede krachtige dansbare muziek met die mooie zang. Niet de vrolijkste titels en onderwerpen, maar met passie gebracht.

Kloppenburg vertelde weinig over de liedjes. Inhoudelijk moeten haar aankondigingen groeien en nu bleef het te veel steken in uitnodigingen om gezellig het podium te naderen. Muzikaal stak het prima in elkaar. Goed gebruik van loops en degelijke, waarop Postma mooi adequaat zijn drumwerk deed en Kloppenburg met haar zang de zaak invulling gaf.

Het sprak aan bij het publiek en, schijnbaar tot verrassing van de artiesten zelf, was de roep om een toegift na de afsluitende liedjes 'Freed From Desire' en 'Friends' groot. Als toegift kwam de toezegging 'Kill You'. Een mooi rustig nummer om de toeschouwers weer wat tot rust te brengen. Een meer dat terechte keus als openingsact, want het duo brengt hun versie van folk op hoog niveau. Een set vol prachtige liedjes, waarin het ijle en zware juist de diepte en kracht van de emoties versterkt.

Een prestatie. Een prima aftrap en mooie opmaat voor de rest van het programma dat de band het publiek voorschotelde. Direct die mooie sferische, haast verstilde zang van Anne van den Hoogen met die sterk begeleiding van Dolf Smolenaers. Het duo cultiveert de connectie met Scandinavische poolgebieden en de ijskoude meren en de winden waarin je staande bevriesd.

Juist in dat soort omstandigheden borrelen de emoties aan de binnenkant en af en toe komen ze boven. In de rustige bedachtzame liedjes zat een zeer fraaie gelaagdheid. Dat kwam eigenlijk in elk liedje naar voren. Met 'I Come to You' werd ook het oude materiaal aangesneden. Af en toe mag de galm nog iets worden teruggedraaid, maar daar speelde ook de ruimte waarin werd gespeeld een rol in.

Naar mate het concert vorderde werd het sterker en sterker. Met 'Old Now' werd even stil gestaan bij de ramp met de MH17 en de gevolgen die het had voor een vriendin wiens ouders aan boord waren. Het lied kreeg vooraf die uitleg en daardoor extra lading. Dat hadden nog meer liedjes verdiend. Wie al die jaren had gewacht werd beloond met een schitterend concert vol tragiek en intensiteit en zelfs Olivia Newton John kwam tersprake toen vanuit het publiek Irwin met de Grease ster werd vergeleken en zij zich zeer vereerd voelde met deze toch enigsinds mank gaande vergelijking.

Vanaf de eerste toon had Freakwater met hun country noir in extremis het publiek te pakken. Dit openingsnummer 'Cheapwatch' was een sterke opening. Direct de sterke punten met prachtige samenzang van beide dames, die ook individueel mooie stemmen hebben en een uitstekende begeleiding, waarbij de viool van Anna Krippenstaple vaak een hoofdrol, maar ook de rest vaak onopvallend en op de achtergrond uitstekend en dienstbaar stond te spelen. Een prachtig opgebouwde set van deze formatie die in de kern al jaren staat volgde. Sterke nummers kwamen van alle kanten met soms Bean zingend in de hoofdrol, de andere keer weer Irwin en vaak samen.

In 'What the People Want', liet Irwin ook zien een prima banjospeelster te zijn. Schitterend, want zeer intens en haast pijnlijk om nar te luisteren, zo gevoelig was 'Bolshevik and Bollweevil'. De liedjes werden fraai en met humor aan elkaar gepraat. Inhoudelijk werd te weinig verteld over de liedjes. Daar zit nog een verbeterpunt. Via 'Picture in my Mind' en het afsluitende 'Cloak of Frogs' kwam een einde aan een prachtig concert.

Het publiek liet na zolang te hebben gewacht Freakwater echter nog niet gaan. Twee nummers als toegift. Eerst 'Take me With You' en daarna een welhaast magische uitvoering van 'War Pigs' in een bezwerend ritme.